2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό

Σήμερα αναπόλησα όταν εργαζόμουν σε κέντρο διημέρευσης ατόμων με αναπηρία και χαιρόμασταν με τα μικρά και μεγάλα ταυτόχρονα κατορθώματα σαν να τα κάναμε εμείς, δεν τα κάναμε βέβαια εμείς αλλά “συνοδεύαμε”. Όσα άτομα δουλεύουμε/ έχουμε δουλέψει στον χώρο ή με κάποιο τρόπο έχουμε το βίωμα/γνώση, είναι γνωστό πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Υπάρχει προσπάθεια από την κοινωνική αλληλεπίδραση, το “κάτι” διαφορετικό, μέχρι πολλά άλλα όταν πχ δεν υπάρχει λεκτική επικοινωνία με την κλασσική της μορφή.

Για αυτό θέλω κυρίως να στρέψω τον φακό στους συνοδοιπόρους αυτής της μάχης. Λέγεται πρώιμη παρέμβαση, λέγεται ειδικοί στο επάγγελμα με ενδιαφέρον, επιστημονικότητα και ζεστασιά, λέγεται γονείς με πρόθεση για ενημέρωση και κόντρα σε εσωτερικές και εξωτερικές αρνήσεις, κόντρα στην αβεβαιότητα και το πένθος.

Υπάρχει, ωστόσο, κατάλληλη φροντίδα των ειδικών; Εποπτεία; Θεραπεία;

Υπάρχει, για παράδειγμα, κρατική μέριμνα σε σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και πρόσβαση δωρεάν και με εκπαίδευση όπου θα μπορούσε να είναι αυτό εφικτό; Δυστυχώς όχι.

Υπάρχει πρακτική εμπεριέξη στα μη ειδικά σχολεία;

Ο δρόμος είναι μακρύς…

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand – MSc) Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ, Συνιδρύτρια Sirens of Relations, Ψυχολόγος στον ΕΟΠΑΕ