Σου έχει τύχει να ξυπνάς το πρωί και κάτι μέσα σου θυμάται;

Έστω ένα βλέμμα, μια φράση, μια αίσθηση.

Κι όμως μετά το όνειρο φεύγει.

Σαν να μη θέλει να το θυμηθείς.

Από μια πιο ψυχαναλυτική ματιά, τα όνειρα είναι ο τρόπος που το ασυνείδητο μάς μιλά.

Μερικές φορές όμως, όσα ονειρευόμαστε είναι δύσκολα να τα αντέξουμε ξύπνιοι/ξύπνια

για αυτό το λόγο και το μυαλό μας τα «ξεχνά», σαν να μας προστατευτεί.

Αλλά το συναίσθημα μένει.

Η ατμόσφαιρα του ονείρου, η αίσθηση που μας αφήνει, είναι εκεί.

Μας αγγίζει, ακόμη κι αν δεν τη θυμόμαστε με λέξεις.

Στην ομαδική ψυχοθεραπεία, όταν ένα άτομο μοιράζεται ένα όνειρο,

η ομάδα γίνεται σαν ένας κοινός τόπος ψυχής.

Ο καθένας, η καθεμία, το καθένα μπορεί να αναγνωρίσει κάτι δικό του μέσα σε αυτό.

Έτσι, ένα ξεχασμένο όνειρο βρίσκει φωνή μέσα από τη σχέση.

Ίσως λοιπόν δεν έχει σημασία να θυμηθούμε τι είδαμε, αλλά τι νιώσαμε.

Να αφήσουμε χώρο σε αυτό που θέλει να μας μιλήσει , έστω και μέσα από τη λήθη.

Τα όνειρα, όπως και οι σχέσεις, δεν χάνονται ποτέ.

Απλώς αλλάζουν μορφή, ώσπου να βρουν τον τρόπο να ακουστούν.

Και χρειάζεται να ακουστούν και να επεξεργαστούν προκειμένου να κατανοήσουμε εμάς καλύτερα!

Anastasia Stokou, Ψυχολόγος- Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεύτρια ΙΣΟΨ, Sex Therapy Buehler Institute, Συνιδρύτρια του Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Sirens of Relations, Επιστημονική Συνεργάτης του ΕΚΙΣΥΠ, Podcast host στο Cherry Psy Talks