Φήμες λένε ότι “ολ@” οι ειδικοί ψυχικής υγείας έχουμε γνώμη για τη σειρά Adolescence.

Ορίστε κι η δική μου.

Αν δεν την έχετε ήδη δει, σας την προτείνω ειδικά αν έχετε και παιδιά στην προ και εφηβεία. Μιλάμε σκηνοθετικά για ένα αριστουργηματικό μονοπλάνο με τρομερές ερμηνείες. Θίγει τη βία στην εφηβεία, το bullying, το μισογυνισμό – πατριαρχία (κι όχι μόνο) και το εν γένει εκπαιδευτικό και οικογενειακό σύστημα. Έχω τα ερωτηματικά μου καθώς η έλλειψη συναίσθησης, ενσυναίσθησης και η δολοφονία που θίγονται, δεν εξηγούνται πλήρως μέσα από αυτό που βλέπεις στη σειρά. Ενώ δηλαδή υπάρχει στην ατμόσφαιρα (τουλάχιστον) η αντικοινωνική διαταραχή, αυτό δεν καλύπτεται καθόλου και “παραξενεύει”. Βέβαια, μπορεί σκόπιμα να μην έγινε αυτό, καθώς με αυτόν τον τρόπο ανοίγονται ερωτήματα, όπως τι σημαίνει ένα παιδί να μπλέκει σε έναν φαύλο κύκλο bullying χωρίς απαραίτητα να φταίει (μόνο) μια ξεκάθαρη κακοποιητική συμπεριφορά ενός γονέα ή συστήματος που μεγαλώνει το παιδί.

Τι εννοούμε με το: ξεκάθαρη κακοποιητική συμπεριφορά;

Γονείς με κάποια εξάρτηση, βία μεταξύ τους, σωματική βία προς το παιδί, έλλειψη γονέων κ.α.

Ωστόσο, πλευρές της παραμέλησης στη διεθνή βιβλιογραφία θεωρούνται εξίσου κατηγορίες κακοποίησης – πρώιμα τραύματα.

Η μητέρα, λέει πως έβλεπε το παιδί της να ξενυχτάει και απλά έμπαινε στο δωμάτιο του και υπενθύμιζε να κοιμηθεί. Έπειτα έφευγε.

Τι έκανε εκείνο το παιδί στο διαδίκτυο; Τι ένιωθε;

Μίλησαν ποτέ για το σεξ;

Μίλησαν ποτέ για το αίσθημα ‘ανδρισμού’ του που θιγόταν από το bullying που βίωνε;

Συνειδητοποίησε ο πατέρας πως το τραύμα που είχε υποστεί από τη σωματική κακοποίηση από τον πατέρα του – πέρασε και στο γιο ως διαγενεακο τραύμα- κάθε φορά που έστρεφε το βλέμμα του όταν το παιδί δεν έπαιζε αρκετό καλό ποδόσφαιρο;

Αρκεί να μην επαναληφθούν όλα όσα βιώσαμε και δεν τα θέλουμε πια;

Με τις υπόλοιπες πλευρές τι γίνεται;

Για παράδειγμα η σωματική κακοποίηση είναι μια μορφή βίας που δεν επαναλήφθηκε από τον πατέρα στο γιο. Η απόρριψη, η μη αποδοχή, η μη επαρκής ένδειξη αγάπης ή το αίσθημα αγάπης υπό όρους και πολλά άλλα είναι αυτό που ονομάζω στην ερώτηση ως ‘υπόλοιπες πλευρές’.

Σηκώνει σαφώς πολλή ανάλυση όλη η σειρά.

Κλείνοντας, δεν επιλέγω τυχαία αυτήν την φωτογραφία μιας και στη δουλειά μας χρειάζεται τόση ψυχραιμία, όση αυτή που αποτυπώθηκε μπροστά στην απειλή. Στη συνέχεια η ψυχολόγος, μόνη πια στον χώρο, έκλαιγε.

Ίσως να είναι κι η πρώτη φορά που είδα τον ρόλο της δουλειάς μας, χωρίς στερεοτυπικές φαμφάρες ή ως μια βαρετή φιγούρα.

Ίσα ίσα αποδόθηκε με σεβασμό, επιστημονικότητα, σοβαρότητα και για εμένα απόλυτα ρεαλιστικά.

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand – MSc) Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ, Συνιδρύτρια Sirens of Relations, Ψυχολόγος στον ΕΟΠΑΕ

Συμμετέχει συγγραφικά στον 2ο συλλογικό τόμο ΙΣΟΨ