Χθες στη δουλειά είχα μια μεταμεσονύχτια συζήτηση με μια νεαρή ενήλικη χρήστρια

Χθες στη δουλειά είχα μια μεταμεσονύχτια συζήτηση με μια νεαρή ενήλικη χρήστρια και έγκυο και πριν λίγο καιρό άστεγη. Αποφάσισα από το δικό μου μετερίζι να προσπαθήσω να διερευνήσω τη μητρότητα για εκείνη και αν υπάρχει ένα πλάνο. Ξέρω πως είχα απέναντι μου μια βαθύτατα πολυτραυματισμένη γυναίκα και αφρόντιστη ψυχιατρικά αν και γίνονται προσπάθειες. Ξέρω πως στη δουλειά μου έχω πάρει απόφαση πως θα βοηθήσω όπως μπορώ (κυρίως να είμαι εκεί να ακούσω μιας και δεν κάνω ψυχοθεραπεία στα πλαίσιο αυτά) άτομα ανεξάρτητα ιστορίας, καθώς πχ αρκετοί άντρες έχουν βαρύτατο ποινικό μητρώο. Παλιά έλεγα πως ποτέ δεν θα δουλέψω με ανθρώπους που έχουν κατηγορηθεί πχ για απόπειρα βιασμού. Και δούλεψα και έγινα πρόσωπο αναφοράς. Πώς βρήκα τον χώρο μέσα μου, δεν ξέρω. Τι ψυχική άμυνα δημιουργείται εκεί για να μπορώ, δεν ξέρω.

Ωστόσο, ξέρω πως παλεύω να βρω χώρο μου μέσα για τις εγκυμοσύνες. Για αυτά τα εξ αρχής τραυματισμένα έμβρυα και αργότερα μωρά, κυριολεκτικά από τη μήτρα.

Οι ερωτήσεις που τις έκανα ήταν αιχμηρές αλλά υπολογίζοντας το “τόσο-όσο” – όσο γίνεται. Οι απαντήσεις που έπαιρνα, με έστελναν συμβολικά στο διάολο και έπρεπε να γυρίσω πίσω ζωντανή.

” Πώς σκέφτεσαι μετά να ζείτε ; “

” Μου είπαν ότι θα θηλάζω αρκεί να μην κάνω χρήση οπότε θα τρέφεται έτσι. Εμένα δεν μου αρέσει πολύ το φαγητό, οπότε εντάξει “.

” Ήθελα να είμαι πάντα πρότυπο μητέρας, όχι σαν τη δική μου και ήθελα να το κρατήσω. Αν εμένα έγκυος το είχα πει θα το κρατούσα “

Προσπαθούσα από κάπου να κρατηθώ.

Δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε μέσα της αλλά δυστυχώς- είτε σε προβλητική ταύτιση είτε όχι- ούτε μέσα μου λόγω οργής που έπρεπε να συγκρατήσω δεξιοτεχνικά μέσα μου και να μεταβολιστεί σε προσπάθεια για κινητητοποίησή της με σταθερό και ήρεμο τόνο αλλά και επιμονή.

Σήμερα για την ημέρα της γυναίκας σκεφτόμουν ότι είχα την ανάγκη να γράψω για το συμβάν στην Κωνσταντοπούλου και σε κάθε Κωνσταντοπούλου εκεί έξω. Αλλά εκεί καταλήγω και πάλι.

Στο εσωτερικό ναρκισσιστικό πλήγμα.

Εκεί που έχει θρυμματιστεί ο ψυχισμός σε τόσα πολλά αιχμηρά κομματάκια που θα εκτοξευθούν αργότερα με ανελέητο τρόπο (εάν δεν επεξεργαστούν ποτέ και δεν υπάρχει θέληση για αυτό, νοητικό δυναμικό κοκ) ή/ και θα μεταβιβαστούν κυριολεκτικά από την μήτρα άπαξ και έχεις τέτοια.

Το διαγενεακά τραύματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν σαν ένας καταναγκαστικός κακοποιητικός κύκλος που τον ενδεχόμενο να σπάσει, μπορεί να φαντάζει πιο τρομαχτικό για τον ψυχισμό.

Οπότε σήμερα, ψάχνω τη δύναμη μέσα μου να πω χρόνια πολλά κυριολεκτικά σε όλες τις γυναίκες, με ή χωρίς κόλπο ή/και μήτρα, σε όλες τις θηλυκότητες και σ όλες εκείνες που θα επιλέξουν συνειδητά να σπάσουν τον κύκλο των διαγενεακών τραυμάτων (και) μέσω της μητρότητας ή τελικά δεν θα επιλέξουν ή θα μπορέσουν να τον σπάσουν ποτέ (με ή χωρίς μητρότητα).

Πρέπει να βρω χώρο μέσα μου να μην ξεχνάω, για την γυναίκα που είχα απέναντί μου, ότι πέρα από την μητρότητα, μιλούσα σε μια γυναίκα που ποιος ξέρει τι έχει υποστεί στους δρόμους ακριβώς και μόνο επειδή είναι γυναίκα.

Οπότε χρόνια μας πολλά.

Χρόνια λιγότερα επώδυνα.

Χρόνια σκεπτόμενα.

Χρόνια συλλογικά και κοινωνικά σκεπτόμενα από τους περισσότερους ανθρώπους (επιτέλους).

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand – MSc), Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ, Συνιδρύτρια Sirens of Relations, Ψυχολόγος στον ΕΟΠΑΕ