Συναντάμε, δυστυχώς, σχεδόν καθημερινά το έλλειμμα που υπάρχει ως προς την επαρκή πληροφόρηση για τις παροχές ψυχικής υγείας.

Στους δικούς μας ανθρώπους προτείνουμε εμείς που να απευθυνθούν για την ψυχική τους υγεία ή τους λέμε να διαβάσουμε τα βιογραφικά των ανθρώπων που επιλέγουν γιατί εμείς μπορούμε να καταλάβουμε.

Τι είναι αυτό που μπορούμε ‘εμείς’ να καταλάβουμε κι όχι εύκολα οι άνθρωποι εκτός επαγγελματικού χώρου;

Αρχικά, γνωρίζουμε τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και πώς αυτές θα μπορούσαν πιθανά να λειτουργήσουν ανάλογα τις ανάγκες του ατόμου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για αυτά πόσο μάλλον από το σχολείο όπως θα έπρεπε σε μια κίνηση εμπεριέξης και προσοχής της ψυχικής υγείας από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Έπειτα, κάποιες/καποι@ καταλαβαίνουμε τη σημασία της προσωπικής θεραπείας, ομαδικής θεραπείας και εποπτείας.

Γιατί δεν λέω ολ@;

Γιατί δυστυχώς υπάρχουν συναδέλφισσες, συναδελφ@ που δεν τα θεωρούν απαραίτητα αυτά, ασκούν το επάγγελμα ως ψυχοθεραπεύτριες/α/ες μερικές φορές χωρίς καν προσωπική ψυχοθεραπεία πόσο μάλλον επαρκής (και σ’ αυτό συμβάλει φυσικά το σύστημα στην Ελλάδα σχετικά με την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος). Βέβαια, και στις υπόλοιπες χώρες που υπάρχει μια οργάνωση σχετικά με την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, δεν υπάρχουν απαιτούμενα χρόνια προσωπικής θεραπείας.

Όπως καταλαβαίνετε όλα αυτά απαιτούν ένα υψηλό μηνιαίο ποσό που καταβάλουμε για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη δουλειά. Συν οι εκπαιδεύσεις μας, συνεχή σεμινάρια κτλ.

Για αυτό και πολλ@ από εμάς κάνουμε μια δεύτερη (μπορεί και τρίτη δουλειά) ώστε να τα πληρώνουμε αυτά μέχρι να έχουμε ένα επαρκές εισόδημα μέσα στα χρόνια από τις ψυχοθεραπείες.

Επομένως, στην αρχή μας δικαιολογείται ένα χαμηλό κόστος συνεδρίας, αλλά αργότερα όσο περισσότερο επενδύουμε με εποπτείες κτλ, πώς γίνεται να χρεώνουμε ένα χαμηλό κόστος ψυχοθεραπείας;

Χρειάζεται να βλέπετε στα βιογραφικά αν ο άνθρωπος που θα του εμπιστευτείτε την ψυχική σας προσπάθεια για ‘υγεία’, έχει κάνει μακροχρόνια προσωπική θεραπεία σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο.

Όσα βιογραφικά δεν το τονίζουν αυτό κατ εμέ είναι και προβληματικό, όσο πολλές σπουδές κι αν έχει κάνει ο εκάστοτε επαγγελματίας.

Έπειτα από αυτό, το σημαντικότερο (μέσα από έρευνες) φαίνεται να είναι η θεραπευτική σχέση που θα χτιστεί κι έπειτα η προσέγγιση.

Προς συναδελφ@/συναδέλφισσες, χρειάζεται να διαχειριστούμε τα πιθανά μας ζητήματα περί φθόνου που βγαίνουν με την έννοια του χρήματος, τα ναρκισσιστικά μας ιδεώδη σχετικά με το “επάγγελμα λειτούργημα” και να αναλογιστούμε που συναινούμε στο ζήτημα του χρήματος.

Για άτομα που δεν έχουν την πρόσβαση στην ψυχοθεραπεία λόγω υψηλού κόστους για εκείνα, ευτυχώς υπάρχουν φορείς όπως το Ινστιτούτο Σχεσιακής και Ομαδικής Ψυχοθεραπείας ΙΣΟΨ που στα πλαίσια κοινωφελούς προσφοράς έχει πακέτα χαμηλού κόστους ψυχοθεραπείας, εκτός από τους δημόσιους φορείς κτλ.

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη, Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ και Συνιδρύτρια του Sirens of Relations

Συμμετέχει στον 2ο συλλογικό τόμο ΙΣΟΨ