Το συλλογικό τραύμα

Πριν εκφράσω τις παρακάτω σκέψεις μου, θα ήθελα να ξεκινήσω με την παραδοχή πως απέφευγα να αναφερθώ σε αυτό το ζήτημα όχι μόνο τώρα εδώ γραπτά, καθώς μέχρι κι αυτή τη στιγμή δεν είναι κάτι που αντέχω. Αλλά οφείλω να σκεφτώ για αυτό.

Σε μια από τις συνεδρίες μου σήμερα, ακουμπήσαμε αμυδρά το έγκλημα που έγινε στον Άγγελο- και ταυτόχρονα σ όλα τα υπόλοιπα Αγγελούδια.

Το συλλογικό τραύμα όπως το έγκλημα στα Τέμπη, τα εγκλήματα με παιδιά και όλα αυτά που αφήνουν την κοινωνία σε πένθος, χρειάζονται χρόνο για να μπορέσουμε να τα επεξεργαστούμε.

Ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα είναι ίσως το να δούμε τη δική μας ευθύνη σε οτιδήποτε είναι κοινωνικό/συλλογικό.

Φάνηκε, δυστυχώς, πως η περιβάλλουσα μητέρα/κοινωνία αυτού του παιδιού- κι άλλων τόσων- δεν αντιδρούν όπως δεν αντέδρασε προστατευτικά κανένας σημαντικός Άλλος.

Για αυτό τον πόνο, δεν βρίσκω κι εγώ άλλα λόγια να γράψω μιας κι ακόμα δεν τα έχω…

Ωστόσο,

εάν έχουμε στον κύκλο μας παιδιά που προβληματιζόμαστε για το πώς μεγαλώνουν, αν έχουμε γονείς που θα μπορούσαν αλλά δεν απευθύνονται σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, εάν ακούμε διάφορα στις πολυκατοικίες μας, εάν δούμε κάτι ύποπτο στο δρόμο, οφείλουμε να κάνουμε κάτι

Αλλιώς συναινούμε στην οποιαδήποτε κακοποίηση μέχρι να γίνει και έγκλημα.

Το κείμενο αυτό κλείνει με την πραγματικότητα που δυστυχώς την έχουμε συνηθίσει τόσο, που δεν μας τσακίζει το ίδιο κάθε φορά. Στέκεται μπροστά μου ένα μικρό αγοράκι στο μετρό κρατώντας μαντηλάκια για να τα πουλήσει.

Ένα μικρό αγοράκι…

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη, Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ