Κάποιες φορές δεν θέλουμε απλώς junk food. Το έχουμε ανάγκη και όχι γιατί πεινάμε, αλλά γιατί κάτι μέσα μας κουράστηκε. Σε στιγμές πίεσης, μοναξιάς ή συναισθηματικής υπερφόρτωσης, το εύκολο και άμεσα διαθέσιμο φαγητό λειτουργεί σαν μια μικρή αγκαλιά. Το φαγητό δεν ζητά χρόνο ούτε ενέργεια αλλά είναι πάντα εκεί.

Από μια σχεσιακή ψυχαναλυτική ματιά, το junk food γίνεται ένας τρόπος αυτο-παρηγοριάς. Μια προσπάθεια να ρυθμίσουμε ό,τι μέσα μας ξεχείλισε, να γεμίσουμε ένα κενό που άνοιξε όταν δεν υπήρξε χώρος, κατανόηση ή επαφή. Και συχνά, μετά, έρχεται η ενοχή ,σαν να μην επιτρέπεται η ανακούφιση χωρίς κόστος.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι «γιατί δεν αντιστέκομαι;» αλλά «τι προσπαθώ να αντέξω αυτή τη στιγμή;». Και αυτό αξίζει περισσότερη κατανόηση παρά κριτική.

Anastasia Stokou, Ψυχολόγος- Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεύτρια ΙΣΟΨ, Sex Therapy Buehler Institute, Συνιδρύτρια του Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Sirens of Relations, Επιστημονική Συνεργάτης του ΕΚΙΣΥΠ, Podcast host στο Cherry Psy Talks

#φαγητο#σχεσιακήψυχαναλυτικήψυχοθεραπεια#sirensofrelations#ψυχοεκπαίδευση#ομαδικήθεραπεια#ψυχολογος#συναισθημα