Με αφορμή τις τραγικές θηριωδίες που γίνονται ανά τον κόσμο αλλά και συγκεκριμένα στη Γάζα, μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό ένα βράδυ που μιλούσα με τον Μ., ωφελούμενος εκεί που εργάζομαι και σε προσπάθεια αντιμετώπισης της εξάρτησης.

“κα Σταματίνα ποτέ δεν πίστευα στον θεό εγώ. Δεν ήταν ποτέ εκεί όταν τον χρειάστηκα. Όμως, στον θεό πίστευε η μαμά μου. Εγώ πιστεύω μόνο στην μαμά μου κι αφού πίστευε εκείνη στον θεό έτσι πιστεύω κι εγώ σ εκείνον”.

Αναρωτήθηκα γιατί σκέφτηκα εκείνον. Μήπως γιατί και εκείνος λόγω της αντικοινωνικής διαταραχής είχε μια θηριώδη εσωτερική πλευρά; Τη βρήκα πολύ επιφανειακή τη σκέψη αυτήν. Έψαχνα πού κολλούσε η “μαμά” κι ο “θεός”. Εκείνο το βράδυ ο υιός μου μιλούσε για τον απών πατήρ και τη μητέρα που είχε γίνει μέσα του το άγιο πνεύμα και την κουβαλούσε, ακόμα και τόσα χρόνια μετά. Δεν είναι θεραπευτικό το πλαίσιο εργασίας, οπότε οι σκέψεις αυτές ήταν εσωτερικές κι εγώ απλά άκουγα ο,τι ήθελε απλά ” να βγάλει από μέσα του” κάνοντας εν ολίγοις “holding”.

Το τραύμα του παραμένει μη ειπωμένο.

Ενώ μπορεί να ήταν τόσο φανερό από το πώς μεγάλωσε τότε κοκ, μα σε ποιον να το ακουμπούσε;

Να γιατί τον σκέφτηκα λοιπόν…

Στην κοινή βίωση πολέμου δεν έχεις πού να ακουμπήσεις… Παραμένει κάτι “μη ειπωμένο” κι ας είναι τόσο ξεκάθαρο.

Κι η “πίστη” μπορεί είναι από τα μοναδικά αδιέξοδα… Μέχρι να έρθουν άλλα ..

Κι όταν αφαιρεθεί η έννοια της εκάστοτε θρησκείας από τη λέξη “πίστη”, τότε μπορεί να ερχόμαστε πιο κοντά στη γενικότερη έννοια της “ελπίδας” που καλούμαστε να έχουμε κι εμείς δουλεύοντας στο θεραπευτικό πεδίο…

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand – MSc), Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom, Συνιδρύτρια του Sirens of Relations και Ψυχολόγος στον ΕΟΠΑΕ (Μείωση Βλάβης)

Συγγραφική συμμετοχή στον 2ο Συλλογικό Τόμο ΙΣΟΨ