«Νόμιζα ότι μέχρι τώρα θα είχα καταλάβει ποιος/α/ο είμαι… αλλά ακόμα ψάχνομαι.»

Υπάρχει μια στιγμή, κάπου μετά τα 35, που η βεβαιότητα αρχίζει να σε επηρεάζει. Πιο πολύ σαν μια σιωπηλή σκέψη:

Μια σκέψη που θα έλεγε κάποιο άτομο πως δείχνει αδυναμία αλλά είναι συχνά η αρχή μιας πιο αληθινής συνάντησης με τον/την εαυτό/η μας.

Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, πολλά από όσα “είμαστε” έχουν χτιστεί μέσα σε σχέσεις

σε προσδοκίες, ρόλους, βλέμματα που μάθαμε να αντέχουμε ή να ικανοποιούμε.

Κάποια στιγμή όμως, αυτό που κάποτε μας προστάτευε, αρχίζει να μας στενεύει.

Και τότε γεννιούνται ερωτήματα:

Πόσο από αυτό που ζω είναι δικό μου;

Πού τελειώνουν οι άλλοι άνθρωποι και πού αρχίζω εγώ;

Μπορώ να υπάρχω χωρίς να προσαρμόζομαι συνεχώς;

Αυτές οι σκέψεις συχνά δεν λέγονται εύκολα.

Κουβαλούν ντροπή, σύγχυση, αλλά και μια βαθιά επιθυμία για κάτι πιο αυθεντικό.

Στον χώρο της θεραπείας, δεν χρειάζεται να έχεις τις απαντήσεις.

Αρκεί να υπάρχει χώρος για να ειπωθούν οι ερωτήσεις.

Και να μπορέσουν να ακουστούν μέσα σε μια σχέση που δεν ζητά να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, ακόμα κι αν αυτό είναι… «δεν ξέρω».

Ίσως τελικά, το “ψάχνομαι” να μην είναι χαμένο έδαφος.

Ίσως να είναι ένας τρόπος να αρχίζεις να βρίσκεσαι.

Anastasia Stokou, Ψυχολόγος- Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεύτρια ΙΣΟΨ, Sex Therapy Buehler Institute, Συνιδρύτρια του Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Sirens of Relations, Επιστημονική Συνεργάτης του ΕΚΙΣΥΠ, Podcast host στο Cherry Psy Talks