Ο φόβος που νιώθει μια γυναίκα/ θηλυκότητα όταν περπατά μόνη τη νύχτα είναι ένας ψίθυρος που μετατρέπεται σε κραυγή μέσα της. Είναι η σκιά πίσω της, ο ήχος των βημάτων που δεν ξέρει αν είναι αθώα ή απειλητικά. Μερικές φορές χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω μας για να βεβαιωθούμε ότι είμαστε ασφαλείς. Είναι η καρδιά που χτυπάει δυνατά, τα κλειδιά σφιγμένα στη χούφτα, το βλέμμα που ψάχνει δρόμους διαφυγής.

Δεν είναι απλώς φόβος, είναι μια ζωή γεμάτη «πρόσεχε», «γύρισες;», «είσαι καλά;». Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.

Πώς όμως θα μπορούσαμε να νιώσουμε ασφαλείς;

Αναστασία Στόκου, Ψυχολόγος- Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια & Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεύτρια ΙΣΟΨ

Συνιδρύτρια του Sirens of Relations