Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις

Με αφορμή τη μεγάλη και διεισδυτική φράση του Μάνου Χατζιδάκι: ” Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις “.

Η φράση αυτή νιώθω πως έρχεται ίσως σαν ένας από τους μεγαλύτερους φόβους που συναντάμε στα πρόσωπα των θεραπευόμενων ατόμων στο θεραπευτικό δωμάτιο.

“Φοβάμαι μην γίνω σαν Αυτούς”.

“Το αίτημα μου είναι να μην γίνω σαν τον πα-τέρα μου”.

“Ξεκίνησα θεραπεία γιατί φοβάμαι πως είναι ο μόνος τρόπος να σταματήσω το μέλλον που με περιμένει στις σχέσεις”.

Πίσω από τα καθημερινά προβλήματα, πίσω από τα προβλήματα που φέρουμε ως άτομα πιθανά από τον τρόπο που μεγαλώσαμε ή/και σχετιστήκαμε μεγαλώνοντας, εκτός μιας διαγενεακής “κρύπτης” εντός μας που είναι εκεί θαμμένα όσα αφορούν την ιστορία μας διαγενεακά• υπάρχει πάντα κι μια εαυτή/εαυτό(ς) που έχει πλευρές αυτού του τερατόμορφου Άλλου που εμείς δεν θέλουμε. Αλλά του μοιάζουμε όχι μόνο λόγω συνήθειας αλλά γιατί εξ αρχής υπήρχε η οικειότητα μιας έστω μερικής ομοιότητας…

Να διευκρινιστεί βέβαια ότι δεν αναφέρομαι ούτε σε ανήλικο πληθυσμό ούτε σε κακοποιήσεις. Τα παραδείγματα είναι πιο συμβολικά και για ενήλικες πια θέσεις.

Να λοιπόν πως η τέχνη γίνεται τροφή για σκέψη για ακόμα μια φορά.

Με εκτίμηση,

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand-MSc), Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια