Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για τις Διατροφικές Διαταραχές 2 Ιουνίου:
Ίσως ακουστεί παράδοξο, αλλά σήμερα δεν θέλω να απευθυνθώ στα άτομα που παλεύουν. Θέλω να απευθυνθώ στα υπόλοιπα άτομα. Σε όσες και όσ@ δεν έχουν μια διατροφική διαταραχή (τουλάχιστον επίσημα) αλλά που, με τον τρόπο τους, συμμετέχουν στο πλέγμα που τις συντηρεί.
Πώς;
Με κάθε αναπαραγωγή χοντροφοβικού περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Με κάθε άκριτη θετική στάση απέναντι σε εξαντλητικές δίαιτες και εμμονές «υγείας».
Με την αδιαφορία ή και την ειρωνεία απέναντι σε ανθρώπους που παλεύουν σιωπηλά με το φαγητό και την εικόνα τους.
Οι διατροφικές διαταραχές δεν είναι μόνο ατομικό πρόβλημα. Είναι και κοινωνικό φαινόμενο. Και συχνά, δεν φαίνονται. Δεν έχουν «εικόνα». Δεν φωνάζουν.
Χρειάζεται ενσυναίσθηση — όχι μόνο για εκείνον που ξέρουμε ότι δυσκολεύεται, αλλά και για τον Άλλον που δεν φαίνεται, που δεν μιλά, που υποφέρει σιωπηλά. Χρειάζεται (και εδώ) ενσυναίσθηση στο λόγο μας, στον τρόπο που σχολιάζουμε και στο τι “χειροκροτούμε” δημόσια.
Το σημαντικότερο: αν υποψιαζόμαστε ότι κάποιο άτομο βιώνει διατροφική διαταραχή, δεν κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Προσπαθούμε να μιλήσουμε με φροντίδα και, όπου χρειάζεται, να παραπέμψουμε σε ειδικό ή δομή. Βέβαια τι γίνεται όταν ταλαιπωρούμαστε κι εμείς αλλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει κι έτσι δεν μπορούμε να “βοηθήσουμε”;
Η φροντίδα για την ψυχική υγεία δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είναι πολιτική στάση. Και αρχίζει από τον τρόπο που βλέπουμε, σκεφτόμαστε και μιλάμε για το σώμα — το δικό μας και των Άλλων.
Αλλά το σημαντικότερο είναι να αρχίσουμε να μιλάμε!
Με εκτίμηση,
✍🏼 Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand – MSc) Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Δόκιμο Τακτικό Μέλος ΙΣΟΨ, Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ, Συνιδρύτρια του Sirens of Relations, Ψυχολόγος στον ΕΟΠΑΕ (Μείωση Βλάβης)
Συμμετέχει συγγραφικά στον 2ο Συλλογικό Τόμο ΙΣΟΨ