Στη θεραπεία, συχνά γεννιέται η φαντασίωση ότι το πρόσωπο απέναντί μας υπάρχει μόνο για εμάς.

Ότι είναι πάντα σταθερό, πάντα διαθέσιμο, χωρίς ανάγκες, χωρίς δική του/της καθημερινότητα.

Κι όμως… ο/η/το ψυχοθεραπευτής/θεραπεύτρια είναι άνθρωπος.

Κολλάει στην κίνηση, αρρωσταίνει, χάνει κάποιον δικό του/της άνθρωπο, ερωτεύεται, θυμώνει, γελάει, κουράζεται.

Γιατί είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε αυτό;

Ίσως επειδή μέσα μας υπάρχει μια βαθιά ανάγκη να βρούμε κάποιον που να υπάρχει μόνο για εμάς.

Έναν «ιδανικό Άλλον» που δεν μας απογοητεύει, που δεν μας εγκαταλείπει, που δεν έχει δικές του/της ανάγκες.

Η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ο/η θεραπευτής/θεραπεύτρια έχει πραγματική ζωή έξω από το δωμάτιο… μπορεί να είναι οδυνηρή.

Αλλά είναι και μια από τις πιο θεραπευτικές εμπειρίες:

Μας φέρνει αντιμέτωπους/ες με το πώς σχετιζόμαστε με την πραγματικότητα του Άλλου.

Μας μαθαίνει να αντέχουμε τη ματαίωση.

Μας προσκαλεί να δούμε πώς κουβαλάμε τις ίδιες προσδοκίες και στις σχέσεις της ζωής μας.

Η θεραπεία δεν είναι χώρος όπου ο/η ψυχολόγος είναι «τέλειος» ή «πάνω από όλα».

Είναι ένας χώρος όπου δύο άνθρωποι συναντιούνται με ειλικρίνεια και όρια.

Και μέσα από αυτή τη συνάντηση, αρχίζουμε να μαθαίνουμε πώς είναι να σχετιζόμαστε με τον Άλλο ως Άλλον.

Ίσως η ερώτηση να μην είναι «γιατί ο/η θεραπευτής/θεραπεύτρια έχει δική του/της ζωή;» αλλά «τι σημαίνει για μένα να τον/την συναντώ ως πραγματικό άνθρωπο;».

Αν δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς ότι ο/η/το θεραπευτ@ σου έχει κι εκείν@ μια δική του/της ζωή, μπορεί να είναι μια ευκαιρία να αναρωτηθείς: πώς είναι για μένα να συναντώ την ανθρώπινη πλευρά του άλλου; Τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο που σχετίζομαι στη ζωή μου;

Anastasia Stokou, Ψυχολόγος- Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεύτρια ΙΣΟΨ, Sex Therapy Buehler Institute, Συνιδρύτρια του Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Sirens of Relations, Επιστημονική Συνεργάτης του ΕΚΙΣΥΠ, Podcast host στο Cherry Psy Talks