Σεπτέμβριος, Μήνας Ευαισθητοποίησης για την Αυτοκτονικότητα
Προειδοποίηση περιεχομένου: Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται στην αυτοκτονικότητα, τον αυτοκτονικό ιδεασμό και σε περιόδους έντονης ψυχικής δυσφορίας. Αν αισθάνεσαι ότι η ανάγνωσή του αυτή τη στιγμή μπορεί να σε επιβαρύνει, μπορείς να επιστρέψεις σε αυτό όταν και αν το θελήσεις.
Αν αυτό εδώ το κείμενο σε πετυχαίνει την ώρα που αναμετριέσαι με τα δικά σου σκοτάδια, θέλω να σου υπενθυμίσω πως κάθε σκοτάδι έχει και ένα φως να το περιμένει.
Ούτε εγώ το πίστευα όταν χρειαζόμουν να το ακούσω αυτό. Κι ευτυχώς το άκουγα από τον τότε δικό μου θεραπευτή, που μου το τόνιζε με τον τρόπο του.
Και πράγματι, τελικά, τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.
Ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μία ακόμη φράση που λέγεται εύκολα από κάποιο άτομο που δεν βρίσκεται εκεί που βρίσκεσαι εσύ.
Όταν πονάς, όταν εξαντλείσαι, όταν η επόμενη μέρα δεν μοιάζει να υπόσχεται τίποτα διαφορετικό, είναι δύσκολο να φανταστείς μια πραγματικότητα που δεν έχει έρθει ακόμη.
Δεν χρειάζεται, όμως, να μπορείς να τη δεις σήμερα για να υπάρχει.
Σε περιμένει μια άλλη μέρα, ένα άλλο φως, κατά πάσα πιθανότητα κι ένα άλλο σκοτάδι — γιατί δεν θέλω να σου υποσχεθώ μια ζωή χωρίς σκοτάδια. Πάντα υπάρχουν κι αυτά. Απλά δεν θα υπάρχουν πάντα με τον ίδιο βαθμό, με την ίδια συχνότητα και με τον ίδιο πιθανό πόνο.
Το ζήτημα είναι πως κάτι σε περιμένει, κι ας μην το νιώθεις ακόμα.
Ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει.
Μια σχέση που δεν έχει υπάρξει.
Μια ταινία που ακόμα δεν πρόλαβες να δεις.
Ένα μέρος στο οποίο δεν έχεις πάει.
Μια εκδοχή της εαυτής σου/ου που σήμερα ίσως να σου είναι αδύνατο να φανταστείς.
Μια συνηθισμένη μέρα που, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, θα είναι λίγο πιο υποφερτή.
Ένα πρωινό που θα ξυπνήσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι κάτι που κάποτε καταλάμβανε ολόκληρο τον ορίζοντά σου τώρα καταλαμβάνει λίγο λιγότερο χώρο.
Έστω κάποιες φορές.
Αρκεί για όλα τα παραπάνω, απλά να ζήσεις- κυριολεκτικά- για να το δεις.
Πώς θα καταλάβεις όμως αν όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο σκοτάδια όπως τα ονομάζω, αλλά σχετίζονται μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση την αυτοκτονικότητα και τις σκέψεις γύρω από αυτήν δηλαδή τον αυτοκτονικό ιδεασμό;
Η αυτοκτονικότητα δεν εμφανίζεται πάντοτε ως μια ξεκάθαρη σκέψη του τύπου «θέλω να πεθάνω». Για αυτό ακριβώς παραπάνω χρησιμοποιώ τη μεταφορά με τα σκοτάδια…
Κάποιες φορές μπορεί να έχει πολύ πιο αθόρυβη μορφή, κεκαλυμμένη ή ακόμα και κανονικοποιημένη.
Μπορεί δηλαδή να έχεις συνηθίσει τόσο πολύ κάποιες σκέψεις, ώστε να τις θεωρείς πια «φυσιολογικές», μέρος του χαρακτήρα σου ή απλώς κάτι που σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι όταν δυσκολεύονται.
Χρειάζεται λοιπόν μέγιστη προσοχή αν αναγνωρίζεις επαναλαμβανόμενες σκέψεις όπως:
• «Μακάρι να μπορούσα απλώς να μην ξυπνήσω αύριο».
• «Δεν θα με πείραζε αν μου συνέβαινε κάτι».
• «Θα ήταν πιο εύκολο αν δεν υπήρχα».
• «Οι Άλλοι θα ήταν καλύτερα χωρίς εμένα».
• «Δεν υπάρχει πραγματικά λόγος να συνεχίσω».
• «Δεν αντέχω άλλο έτσι».
Ή αν παρατηρείς ότι σκέφτεσαι συχνά τον θάνατο, αισθάνεσαι παγιδευμένο χωρίς καμία πιθανή διέξοδο, βιώνεις τον ψυχικό ή σωματικό πόνο ως αβάσταχτο, απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους γύρω σου ή δυσκολεύεσαι να φανταστείς οποιοδήποτε μέλλον για εσένα.
Αυτές οι σκέψεις σαφώς δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι θα επιχειρήσεις να βάλεις τέλος στη ζωή σου. Δείχνουν ωστόσο ξεκάθαρα όμως, χρειάζονται την προσοχή σου ώστε να λάβεις βοήθεια.
Και κυρίως, δεν χρειάζεται να περιμένεις να γίνουν εντονότερες για να δικαιούσαι βοήθεια.
Μπορεί να ζητηθεί αυτή η βοήθεια, ακόμη κι αν δεν ξέρεις ακριβώς τί βοήθεια χρειάζεσαι.
Να μην παραμείνεις μόνο με αυτό που συμβαίνει.
Σου αξίζει να υπάρξεις για να έχει το αύριο την ευκαιρία να σου τις δώσει.
Με βαθιά εκτίμηση στον αγώνα σου,
Σημαντική Υπενθύμιση:
Αν την παρούσα στιγμή που διαβάζεις το παρόν άρθρο βιώνεις αυτοκτονικές σκέψεις, μπορείς να καλέσεις τη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018, η οποία λειτουργεί όλο το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, από την ΚΛΙΜΑΚΑ.
Μπορείς επίσης να απευθυνθείς σε επαγγελματία ψυχικής υγείας ή σε ένα πρόσωπο που εμπιστεύεσαι και να του πεις ξεκάθαρα τι σκέφτεσαι.
Φυσικά και σε νοσοκομείο στον άμεσο κίνδυνο.
Μην σε αφήσεις!
Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (η/της)
Ψυχολόγος (BA) & Master’s Graduand Εξαρτησιολογίας (MSc)
Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία (Pgd)
Ειδικευόμενη στην Ομαδική Θεραπεία κατά Irvin Yalom (Pgd)
Συνιδρύτρια του Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Sirens of Relations
Τηλ. επικοινωνίας μαζί μου: +30 6983753183
Συμμετοχή στον 2ο Συλλογικό Τόμο ΙΣΟΨ
Συμμετοχή στο βιβλίο Αν μ’ αγαπήσεις θα πονέσω (;)
Μέλος της IARPP & AGPA
