Πολλαπλές Αυτοκτονικότητες

Πολλαπλές Αυτοκτονίες

Το μούδιασμα που νιώθω σχετικά με τα πρόσφατα συμβάντα αυτοκτονίας, με εμπόδιζε μέρες για να τοποθετηθώ.

Πόσο μάλλον με το γράμμα που βγήκε στη δημοσιότητα.

Το τέλος ενός ανθρώπου ακόμα και όταν πρόκειται για αυτοκτονία και όσα μοιράζεται κατά τη διάρκεια αυτού, είναι κάτι παραπάνω από προσωπικό δεδομένο το οποίο θα έπρεπε να φυλαχθεί.

Την ίδια στιγμή ξέρουμε πως δεν προφυλάσσονται όσα άτομα σε παρόμοιες ηλικίες και καταστάσεις, ταλαιπωρούνται από αυτοκτονικούς ιδεασμούς. Ένα τέτοιο γράμμα στη δημοσιότητα, ένα υποκρούπ το κλονίζει αλλά σ άλλο, μπορεί να αποτελέσει ακόμα και έναυσμα για να αποπειραθεί για κάτι παρόμοιο.

Αφήνω το γράμμα και επιστρέφω στο συμβάν. Διάβασα για κατάθλιψη, νευροδιαφορετικότητα κ.α. Κανένας άνθρωπος, ωστόσο, δεν αυτοκτονεί εάν δεν θεωρεί πως αυτό θα είναι η μέγιστη λύτρωσή του ή/και η τιμωρία του προς εαυτήν/ο ή/και Άλλους.

Ο αυτοκτονικός ιδεασμός εκτός από άμεση αντιμετώπιση (με συγκεκριμένα πρωτόκολλα που υπάρχουν) απαιτεί και έναν χώρο για διαπραγμάτευση. Ο χώρος για διαπραγμάτευση απαιτεί χώρο έκφρασης.

Υπάρχει δίκτυο ο άνθρωπος να εκφράσει αυτές τις σκέψεις;

Να μπορεί να συνομιλήσει δυνατά με εαυτήν/ον και κάποιον Άλλον δυνατά για αυτές τις σκέψεις; Να μην φημωθούν;

Υπάρχει εκπαίδευση των γονέων και του εκπαιδευτικού συστήματος πάνω στην αυτοκτονικότητα; Όσο μαζεύονται υπογραφές για μη συμπεριληπτική σεξουαλική εκπαίδευση στα σχολεία, πώς να είμαστε αισιόδοξ@ ότι θα συμβούν κι άλλες σημαντικές επίσημες εκπαιδεύσεις;

Τέλος, θα σταθώ στο περιεχόμενο του γράμματος που δυστυχώς διαβάσαμε. Εκτός από τα κορίτσια που αυτοκτόνησαν, αυτοκτονεί καθημερινά ένα εκπαιδευτικό σύστημα, οι πανελλήνιες και μια κοινωνία που δεν αφήνει πάντα αυτόν τον χώρο διαπραγμάτευσης που αναφέρω παραπάνω.