Το τέλος μιας φιλίας

Πενθούμε έναν χωρισμό από μια συντροφική/ερωτική σχέση αλλά αφήνουμε χώρο να πενθήσουμε μια φιλική σχέση;

Ή το πένθος θα βγει με ‘άλλους τρόπους’;

Οι φιλικές σχέσεις, όταν τελειώνουν/δεν μπορούν να συνεχιστούν με τον τρόπο που τις είχαμε, οδηγούν σε παρόμοιο πένθος με έναν ερωτικό/συντροφικό χωρισμό. Μοιάζει, δυστυχώς, κοινωνικά να θεωρούμε την πρώτη κατηγορία ως λιγότερο σημαντική για πένθος έναντι μιας ερωτικές σχέσης. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Οι φράσεις “το άλλο μου μισό”, “πάνω απ’ όλα η οικογένειά μου”, “τα εν οίκω μη εν δήμω”, “δύσκολα υπάρχουν αληθινές φιλίες” και πολλές άλλες, δείχνουν εν συντομία ένα κοινωνικό υπογκρούπ που έχει την αντίληψη πως μπορείς να εμπιστευτείς και να εστιάσεις κυρίως σε μια ερωτική/σχέση, κατ’ επέκταση μετέπειτα σ έναν γάμο, πατριαρχικά. Μία πατριαρχική και μισογυνιστική πλευρά βέβαια, καθρεφτίζεται και μέσα από τις φράσεις: “αληθινές φιλίες ανάμεσα στις γυναίκες δεν υπάρχουν” κ.α.

Ωστόσο, οι σημαντικές σχέσεις με εγγύτητα- ανεξάρτητα το είδος της σχέσης- λειτουργούν με ανακουφιστικό τρόπο ψυχικά αλλά και βιολογικά. Μπορούμε να “ρυθμιστούμε” κοντά τους συναισθηματικά, έχουν επίδραση πάνω μας, μπορούν να λειτουργήσουν επανορθωτικά σε σχέση με το παρελθόν – με πληγωτικές σχέσεις και λειτουργούν ως δίκτυο καθρεπτίσματος πλευρών μας. Όταν για οποιοδήποτε λόγο πάψουν αυτά να υπάρχουν είτε από δική μας επιλογή είτε από την άλλην πλευρά/ες, τότε έρχεται και το πένθος.

Η νοσταλγία, οι αναμνήσεις, τα flashbacks, ο θυμός, η άρνηση, όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούν να αποτελούν διεργασία πένθους από μια φιλική σχέση.

Μπορείς να σου επιτρέψεις να αλλάξεις γνώμη για επιλογές σου, να φύγεις από σχέσεις, να αφήσεις χώρο για νέες ή να μην αφήνεις, έχοντας πάντα κατά νου πως οποιαδήποτε απόφαση/τρόπος διαχείρισης, δεν αναιρεί το πένθος.

Άλλωστε, οτιδήποτε δεν πενθούμε συνειδητά, θα το πενθήσουμε δυστυχώς ασυνείδητα με το σώμα μας!

Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand-MSc), Ψυχολόγος, Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια