Toy Story 5 από μια ψυχολόγο- Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Toy Story 5 από μια ψυχολόγο

Την προηγούμενη εβδομάδα, μια μέρα μετά τις συνεδρίες, με έβγαλα βόλτα να δω το Toy Story 5 ανάμεσα σε παιδάκια και σε μια πολύχρωμη και ευρύχωρη αίθουσα με τσουλήθρα δίπλα μας. Από τα καλύτερα ραντεβού που έχω βγει με εμένα.

Ωστόσο, αυτό το γράφω κυρίως για να μοιραστώ τις σκέψεις μου μετά την ταινία.

Αν έπρεπε να διαλέξω μόνο τρεις λέξεις για να συνοδεύσουν αυτήν την ταινία θα έβαζα:

τα γηρατειά, την αλλαγή και τη νοσταλγία.

Ήρωες που αρχίζουν εμφανώς να μεγαλώνουν, σχέσεις που αλλάζουν στο πέρασμα αυτών των χρόνων, τεχνολογία που συνεχώς εξελίσσεται αναπολώντας πώς ήταν το παρελθόν χωρίς τις σημερινές αλλαγές… Όσο κράτησε η ταινία, ήταν μια διαρκής υπενθύμιση πως- ευτυχώς- το μεγάλωμα, η αλλαγή, το γήρας είναι αναπόφευκτα. Η λαχτάρα όμως για “κάτι ακόμη” μπορεί να παραμείνει ζωντανή.

“Κάτι ακόμη” να

μάθουμε, να γευτούμε, να ζήσουμε συγκεκριμένα σε μια σχέση.

Κάτι άλλο που σκέφτηκα είναι για το πώς “παλιώνει” ένα παιχνίδι, μια ασχολία, μια σχέση..και τι κάνουμε έπειτα για αυτό;

Το στολίζουμε κάπου αναμνηστικά;

Το ανανεώνουμε; Το αλλάζουμε;

Στις σχέσεις μπορεί να εκφραστεί με αλλαγή, με “χωρισμό” είτε κυριολεκτικά σε ερωτικές σχέσεις είτε και με πιο συμβολική έννοια στις υπόλοιπες. Κάτι όμως σίγουρα καλούμαστε να κάνουμε, από παιδιά, σε οτιδήποτε πια δεν εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες μας στο τώρα αλλά κάποτε τις εξυπηρετούσε. Στα αντικείμενα λίγο πολύ μπορεί να είναι εύκολες αυτές οι αποφάσεις. Στις σχέσεις όμως τι κάνουμε;

Φιλίες, οικογενειακές στενές σχέσεις, ερωτικές σχέσεις πώς κρατούν μακροχρόνια;

Δεν “παλιώνουν”;

Η απάντηση είναι πως κάποιες ναι και κάποιες ίσως όχι. Όπως μικρά, κάποια στιγμή δεν μας εξυπηρετούσε/γέμιζε άλλο να παίζουμε πχ με τα αμαξάκια μας, έτσι και μεγαλώνοντας κάποια στιγμή μπορεί να πάψει να μας γεμίζει μια πχ φιλική σχέση ή μία στενή συγγενική. Αυτό που χρειάζεται είναι να το αντιληφθούμε όσο πιο έγκαιρα γίνεται. Γιατί διαφορετικά, μετατρέπουμε τις σχέσεις μας σε χρονομηχανές ελπίζοντας πως θα μας γυρίσουν κάπου αλλού, θα μας δώσουν κάτι άλλο από αυτό που στο τώρα δύνανται να προσφέρουν.

Στο θεραπευτικό δωμάτιο, με την προσέγγιση της σχεσιακής ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας, αυτά τα καίρια υπαρξιακά ερωτήματα αναδύονται συχνά.

“Έχω μια σχέση 5 χρόνια πώς θα καταφέρω να χωρίσω;”

“Είμαστε φίλοι από το δημοτικό, δεν μπορώ να κόψω”.

Μπορεί να έχουμε καταφέρει αρκετά ως ανθρωπότητα, με όσα βέβαια ‘σφάλματα’ φέρει το είδος του ανθρώπου, αλλά σίγουρα δεν έχουμε καταφέρει να πάμε “πίσω” σε όσα ήδη έχουμε ζήσει – ασχέτως αν ζουν μέσα μας και εκφράζονται με πολλαπλούς τρόπους. Δεν έχουμε καταφέρει- τουλάχιστον με όσα δεδομένα έχουμε έως τώρα- να παγώσουμε τον χρόνο και έτσι το μόνο σίγουρο που έχουμε είναι το τώρα.

Επομένως, το ερώτημα που έρχεται έμμεσα στη θεραπεία και θα το γράψω κι εδώ άμεσα είναι:

στο τώρα με γεμίζουν οι σχέσεις που έχω; Η δουλειά που έχω εξυπηρετεί τις ανάγκες μου; Το σπίτι; Το αμάξι; Ξέρω τις ανάγκες μου; Έχω δικαίωμα να τις αλλάζω με τα χρόνια; Να ανακαλύπτω νέες πλευρές μου και να προσκαλώ τις σχέσεις μου να γνωριστούν με αυτές;

Αυτά κι άλλα πολλά απαντώνται- συνειδητά ή ασυνείδητα- στο θεραπευτικό ταξίδι της σχεσιακής ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας.