Μερικές σκέψεις με αφορμή το πρόσφατο βίντεο της Ιωάννας Τούνη σχετικά με την εμπειρία της από ψυχολόγους.
Για το πώς λειτουργεί η ψυχοθεραπεία
Αρχικά, υπάρχουν αρκετές παρερμηνείες σε αυτό το βίντεο που παρακολούθησα κι ίσως όχι άδικα μιας και κατά τη γνώμη μου, καθρεφτίζει αρκετά φανερά, το μπέρδεμα που επικρατεί στα περισσότερα άτομα εκτός του κλάδου μας. Κύρια ευθύνη σ αυτό φέρει η θεσμική έλλειψη εκπαίδευσης γύρω από αυτό το ζήτημα αλλά κι εμείς τα ίδια τα άτομα στον κλάδο της ψυχικής υγείας.
1) Για να εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται, υπάρχουν- ευτυχώς- πολλές ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Αυτό σημαίνει ότι η εκάστοτε πχ ψυχοθεραπεύτρια θα κρίνει στην πρώτη ή σε επόμενες συναντήσεις, αν το άτομο που έχει απέναντί της μπορεί να επωφεληθεί από την προσεγγίσει που ασκεί ή χρειάζεται να παραπέμψει σε έναν ειδικό που έχει καταλληλότερα εργαλεία για τις ανάγκες του συγκεκριμένου ατόμου.
Υπάρχει βέβαια η περίπτωση να μην είναι το άτομο έτοιμο ακόμα ψυχικά για ένα ψυχοθεραπευτικό ταξίδι.
Μου είναι σχεδόν αδύνατον να φανταστώ ότι ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας όχι μόνο απορρίπτει να συνεχίσει να παρέχει υπηρεσίες επειδή υποτίθεται κρίνει πως δεν τις χρειάζεται ο άνθρωπος απέναντί του, αλλά και ούτε παραπέμπει…
2) Δεν πάμε στον ψυχολόγο γιατί έχουμε μη υπαρκτά προβλήματα όπως κάπως αναφέρθηκε στο βίντεο.
Αρχικά όλα είναι υπαρκτά.
Είτε ένας άνθρωπος έχει πχ κατάθλιψη, είτε ένας άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, όλα υπαρκτά είναι.
Ούτε απαραίτητα πάμε επειδή δεν έχουμε φίλες/ους να μιλήσουμε.
3) Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μονάχα ένα καλά εκπαιδευμένο αφτί για να μας ακούει.
Τουλάχιστον στη δική μας προσέγγιση, τη σχεσιακή ψυχαναλυτική, η ψυχοθεραπεία αποτελεί έναν ασφαλή διυποκειμενικό χώρο όπου μπορούμε να μας ανακαλύψουμε περαιτέρω, δουλεύοντας παράλληλα και το παρελθόν αλλά και το τώρα, το μέλλον, τις σχέσεις μας, τον ανταγωνισμό, τον φθόνο, τα όνειρα, τις αναπαραστάσεις που έχουμε εμείς για εμάς, τα καθρεπτίσματα που λαμβάνουμε από τους Άλλους για εμάς και πολλά άλλα…
Όλα αυτά θα ήταν άδικο να εξαντλούνται στο πχ “έχω φίλες άρα δεν χρειάζομαι ψυχολόγο”.
Για να ασκήσουμε αυτό που έχουμε επιλέξει να κάνουμε, έστω στη περίπτωσή μας τη σχεσιακή ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία, χρειαζόμαστε μακροχρόνιες προσωπικές ατομικές και ομαδικές θεραπείες, εκπαιδεύσεις, συνέχεια επιμορφώσεις και φυσικά εποπτείες. Όπως και σε πολλές άλλες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις.
Αυτό από μόνο του- που δεν είναι ευρέως γνωστό δυστυχώς- καθιστά τις φιλίες ή γενικότερα τους σημαντικούς Άλλους, κάτι τελείως διαφορετικό αν και σαφώς είναι πολύτιμο.
4) Επομένως, ένας επαγγελματίας που προσπαθεί να δουλέψει με έναν άνθρωπο παρά τις πιθανές αντιστάσεις του έστω ασυνείδητα, δεν είναι ο άνθρωπος που τον κρατάει για να του τρώει τα χρήματα, όπως ήρθε από αναπαράσταση μέσα από τα λόγια ενός ειδικού που απάντησε κάτι παρεμφερές στην Ιωάννα Τούνη.
Τέλος, ειδικά ένας άνθρωπος που είναι γονέας, μόνο να ωφεληθεί έχει από ένα ψυχοθεραπευτικό ταξίδι! Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό!
Υ.γ: είναι μια καλή ευκαιρία αυτή, να εκφράσω την ευχή μου για λιγότερο μισογυνισμό και φθόνο προς την Ιωάννα Τούνη και κάθε Ιωάννα Τούνη εντός και εκτός μας!
(BA, PgD, Master’s Graduand-MSc)
Ψυχολόγος με Ειδίκευση στη Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία
Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ
Συνιδρύτρια του Sirens of Relations
Πρώην Ψυχολόγος ΙΔΑΧ στον ΕΟΠΑΕ στη Μείωση Βλάβης
Συμμετέχει στον 2ο συλλογικό τόμο ΙΣΟΨ
